rosyjski / radziecki

Oferta filmów firmy Epelpol Entertainment

Oferta/rosyjski / radziecki

ANDRIEJ RUBLOW

Reżyser: Andriej Tarkowski

WYDANIE DWUPŁYTOWE
Arcydzieło mistrza Andrieja Tarkowskiego, jeden z najbardziej poruszających filmów na temat losu i wrażliwości artysty w dziejach kina. Do dziś olśniewająca tajemniczością obrazów i precyzją kompozycji opowieść o genialnym twórcy ikon z przełomu XIV i XV wieku - Andrieju Rublowie. Film bardzo niechętnie widziany przez władze radzieckie, doceniony natomiast przez samego Ingmara Bergmana, do dziś fascynujący coraz to nowych widzów i zastępy krytyków. Dzieło liryczne, okrutne, zagadkowe. Po prostu piękne.

MATERIAŁY DODATKOWE:
Jak powstał film
Wywiad z Jurijem Nazarowem
Wywiad z Marianną Tarkowską

BALLADA O ŻOŁNIERZU / BALLADA O SOLDATE

Reżyser: Grigorij Czuchraj

Pełne subtelnego liryzmu, zrealizowane z niezwykłą delikatnością i siłą arcydzieło kina radzieckiego w reżyserii Grigorija Czuchraja. Ta kameralna, pozbawiona propagandowych akcentów opowieść o wojnie z punktu widzenia uznanego za bohatera młodziutkiego żołnierza została nakręcona z mistrzowską prostotą. Wyjątkowo zgodnie obsypana nagrodami międzynarodowymi i radzieckimi Ballada przełamała wreszcie zimną wojnę w dziedzinie kultury. Obraz Czuchraja nie tylko otrzymał nominację do Oscara za scenariusz, ale także zyskał prawdziwy rozgłos za oceanem.

BITWA O MOSKWĘ / BITWA ZA MOSKWU

Reżyser: Jurij Ozierow

Słynna bitwa o Moskwę była to główna bitwa początkowego okresu wojny między Niemcami a ZSRR. Trwała ponad 3 miesiące, od 2 października 1941-7 stycznia 1942. Niemcy zakładali stolicy ZSRR za jedną z najważniejszych operacji strategicznych II wojny światowej. Po początkowych sukcesach, ofensywa niemiecka osłabła, a sięgające -25 stopni mrozy oraz śnieg uniemożliwiały starty samolotów, powodowały awarie sprzętu oraz zmusiły do ewakuacji wielu żołnierzy, cierpiących z powodu odmrożeń. Sztab niemiecki uświadomił sobie, że idea blitzkriegu nie powiodła się. Po trzech miesiącach walk ZSRR nie został rozbity, a sytuacja na froncie komplikowała się. Upór i niekompetencja Hitlera, który cały czas ingerował w dowództwo doprowadziły do krytycznej sytuacji Wermachtu. Dowódcom niemieckim z trudem udało się po tej bitwie utrzymać front i uzupełnić straty w ludziach i sprzęcie. Tymczasem Hitler snuł w swoim sztabie kolejną wielką ofensywę.

BUTELKA NA HACZYKU

Reżyser: Aleksandr Rogożkin

Kontynuacja komedii "Uroki polowania", która w 1995 r. Została uznana za najlepszą rosyjską komedię. Tym razem bohaterowie wybierają się na ryby do daczy położonej tuż przy granicy z Finlandią. Niestety generał Ivolgin, Kuzmich i Lyova gubią drogę, ale wcale im to nie przeszkadza, ponieważ umilają sobie podróż... wódką!

CICHY DON

Reżyser: Sergei Gerasimov

Jeden z najsłynniejszych radzieckich filmów epickich, adaptacja nagrodzonej Noblem w 1965 roku powieści Michaiła Szołochowa. Jest to saga o tragicznych losach Kozaków dońskich wpleciona w krwawą XX-wieczną historię, a jednocześnie opowieść o wielkiej namiętności. Co wyjątkowe w radzieckiej produkcji, tego typu liryzm miesza się tu z nieskrywaną nostalgią za światem, który uległ zniszczeniu. Rewolucja natomiast pokazywana jest często z punktu widzenia ludzi miotających się bezradnie w jej krwawym wirze.

Wydanie czteropłytowe
Dodatki specjalne:
Jak powstawał film
Tańce i pieśni kozackie
J. Bystrickaja (Aksinia) o filmie
Z. Kiryjenko (Natalia) o filmie
Prawda o "Cichym Donie"
Nagroda Nobla dla M. Szołochowa

Premiera DVD - 04.04. 2008

CICHY DON TIKHIJ DON

Reżyser: Siergiej Bondarczuk

Ekranizacja słynnej i wybitnej powieści Michaiła Szołochowa, za którą pisarz został w 1965 roku uhonorowany Nagrodą Nobla. Historia Kozaków z przełomu XIX i XX wieku, żyjących nad Donem, który jest świadkiem wielu dramatycznych wydarzeń w historii - I wojny światowej, rewolucji. Bohaterem "Cichego Donu" jest Grigorij Melechow. W swoim życiu stara się dochować wierności kozackim tradycjom i ideałom. Niestety wydarzenia wojny i rewolucji sprawiają, że jest nieco zdezorientowany, nie potrafi dokonać jednoznacznego wyboru politycznego. Z jednej strony bolszewicy, z drugiej Biali, a wszystko to przy jednoczesnym zachowaniu tradycji. Dodatkowo w jego życiu również następują wydarzenia, mające poważne konsekwencje dla całej rodziny - Grigorij ma romans z żoną sąsiada z tego samego chutoru.
Interesująca jest sama historia powstania najnowszej wersji filmu, którą ostatecznie zrealizowano wiele lat po śmierci reżysera. Bondarczuk kręcił w latach 90-tych XX wieku siedmioodcinkowy serial z międzynarodową gwiazdorską obsadą. Po ogłoszeniu upadłości przez producentów, film trafił na kilkanaście lat do skrytki bankowej w roli zastawu dłużnika. Dopiero przed paru laty syn reżysera Fiodor Bondarczuk (autor głośnej „9 kompanii”) zdołał, dzięki finansowej pomocy władz rosyjskich i sponsorów, wykupić taśmy i sam, zgodnie z zapiskami zmarłego w 1994 roku ojca, ostatecznie zmontował całość.

CZTERDZIESTY PIERWSZY

Reżyser: Grigorij Czuchraj

„Tematem moich wszystkich filmów jest miłość, odzwierciedlająca najsubtelniejsze odcienie życia społecznego” – mówił o swej twórczości reżyser Grigorij Czuchraj. Dał temu dążeniu mocny wyraz kręcąc jeden z najważniejszych filmów chruszczowowskiej odwilży. Nie bez powodu „Czterdziesty pierwszy” zdobył Nagrodę Specjalną na MFF w Cannes w 1957 roku. Na Zachodzie ten utwór odczytano jako naprawdę odważne zerwanie z socrealistycznymi schematami. Trwa rewolucja. Fanatyczna czerwonoarmistka Mariuta (Izolda Izwickaja) niejako wbrew sobie zakochuje się we wrogu, „białym” poruczniku (Oleg Striżenow). Przez moment wydaje się, że miłość może być silniejsza niż nienawiść i nieugięta rewolucyjna postawa... Ideowy przeciwnik nie jest tu demonem zła ani kimś godnym pogardy, jak to bywało w radzieckim kinie za czasów Stalina. Z dzisiejszej perspektywy widać, że los tej pary jest tragedią. Dokonując po raz drugi ekranizacji opowiadania Borysa Ławrieniewa (pierwsza powstała w 1927 roku) Czuchraj stworzył dzieło pełne uwodzicielskiego lirycznego nastroju, niewolne wprawdzie od potknięć i nieuniknionych ustępstw na rzecz panującej ideologii, ale do dziś zachwycające prawdą psychologiczną postaci i wielką siłą emocji.
Tomasz Jopkiewicz

DERSU UZAŁA

Reżyser: Akira Kurosawa

WYDANIE DWUPŁYTOWE
Dodatki:
Jak powstał film
Władimir Arsienjew - pisarz i podróżnik
Wywiad z Jurijem Sołominem

Nagrodzony jak najsłuszniej w 1976 roku Oscarem za film nieanglojęzyczny utwór Akiry Kurosawy do dziś wzbudza zachwyt swą mistrzowską prostotą i pozostaje jednym z najbardziej oryginalnych dokonań genialnego reżysera. Kurosawa po wymuszonej przerwie w pracy spowodowanej finansową klęską filmu „Dodes’ka-den” i próbie samobójczej udowodnił triumfalnie swą wyjątkową pozycję w światowym kinie. Twórca „Siedmiu samurajów” był od dawna zafascynowany rosyjską kulturą. Adaptacja wspomnieniowych powieści Władimira Arsienjewa olśniewa surowym plastycznym pięknem, ale nie ma w niej ani za grosz łatwej ekscytacji dziką naturą. Historia przyjaźni carskiego oficera, owego Arsienjewa (Jurij Sołomin), badacza ussuryjskiej tajgi z początku XX wieku i jego przewodnika, tytułowego Uzały (wielka rola Maksima Munzuka) została ukazana bez cienia łatwego sentymentu. Utwór Kurosawy niepostrzeżenie zamienia się w refleksję nad okrutnymi paradoksami cywilizacji. Do historii kina przeszła olśniewająca sekwencja na tafli zamarzniętego jeziora. Nie ma w „Dersu Uzale” ani krzty kaznodziejstwa, są piękno, prawda i wielki mądry smutek.

DOKTOR ŻYWAGO

Reżyser: Aleksandr Proszkin

WYDANIE CZTEROPŁYTOWE
Jurij zostaje osierocony w wieku ośmiu lat. Chłopca przygarniają przyjaciele nieżyjących rodziców i wychowują razem ze swoją córką Tanią. Kiedy młodzi dorastają zakochują się w sobie i postanawiają pobrać. Kiedy młody Żywago zaczyna studiować medycynę, pewnego dnia spotyka Łarę, o której odtąd nie potrafi zapomnieć. Tymczasem w Rosji zbliża się rewolucja, która odmieni życie bohaterów. Młody lekarz zostaje wcielony do wojska, gdzie ponownie spotyka piękną Łarę...

DWORZEC DLA DWOJGA

Reżyser: Eldar Riazanow

Jeden z najbardziej udanych filmów Eldara Riazanowa, mistrza „smutnej komedii”. Opowieść o niezwykłym spotkaniu pary zwykłych ludzi, kelnerki z prowincjonalnej stacji kolejowej i przypadkowego przybysza z Moskwy. „Tylko prawda czyni z komedii dzieło sztuki” – powiedział współscenarzysta filmu i stały współpracownik Riazanowa, Emil Braginski. I ta prosta acz szlachetna myśl odnosi się do tego utworu w całej rozciągłości. Bo jest tu prawda charakterów (zwłaszcza fenomenalna rola Ludmiły Gurczenko), jest prawda ukazanej w celnym satyrycznym skrócie sowieckiej rzeczywistości lat 80., gdzie kłamstwo i brak perspektyw są czymś codziennym. Jest wreszcie prawda szlachetnej bajki, która nigdy nie traci ścisłego związku z ukazanymi przenikliwie realiami. Riazanow jak rzadko który z radzieckich reżyserów potrafił wywieść w pole cenzurę i mówić, to, co chciał powiedzieć. Dlatego publiczność go kochała, a krytyka jakże słusznie doceniała. Czystość tonu i intencji, precyzja kompozycji, mistrzowskie aktorstwo – wszystkie składniki jego kina do dziś zachowały swą siłę.

DZIECI ARBATU

Reżyser: A. Eszpaj

Szesnastoodcinkowy serial telewizyjny, zrealizowany na podstawie trylogii Anatola Rybakowa “Dzieci Arbatu”, “Strach”, “Proch i popiół”.
"Dzieci Arbatu" to jedno z najgłośniejszych dzieł literackich okresu radzieckiej "pieriestrojki". Powieść, napisana w 1966 roku, ponad dwadzieścia lat czekała na publikację, krążąc od redakcji do redakcji i obrastając w legendę. Wreszcie w 1987 roku została wydana i od razu stała się sensacją nie tylko w ZSRR, lecz i za granicą.
Akcja filmu rozgrywa się w latach 1934-1943 i ukazuje panoramę radzieckiej rzeczywistości tego okresu poprzez pryzmat zwykłych ludzi – studentów, więźniów, urzędników państwowych, działaczy partyjnych. Obraz ich życia splata się z obrazem aparatu władzy radzieckiej, przez co otrzymujemy dosyć dokładną i wstrząsającą relację tamtych czasów, a także portret samego Stalina – jego sposobu myślenia i motywów postępowania.

DZIECKO WOJNY / IWANOWO DETSTWO

Reżyser: Andriej Tarkowski

To dobrze, że w pańskim filmie konie jedzą jabłka. Mamy już dość owsa i siana – tak skomentował „Dziecko wojny” moskiewski student podczas spotkania z reżyserem. Ten pierwszy pełnometrażowy film Andrieja Tarkowskiego nagrodzony „Złotym Lwem” na festiwalu w Wenecji w 1962 roku świadczył o narodzinach wielkiego talentu, który miał wkrótce wstrząsnąć radzieckim kinem. Temat wydawał się niebezpiecznie konwencjonalny: wzięta z opowiadania Władimira Bogomołowa opowieść o dziecku - zwiadowcy z czasów II wojny światowej, Iwanie (Nikołaj Burlajew), który trafia do armii po tragicznej śmierci matki (Irma Rausz), mogła łatwo przerodzić się w patetyczno-łzawy martyrologiczny kicz, a w najlepszym razie dość surową, paradokumentalną w wyrazie historię frontową. Jednak nieposkromiona wyobraźnia plastyczna Tarkowskiego i jego operatora Wadima Jusowa sprawiły, że utwór stał się potężną poetycką wizją, gdzie nacisk położono na olśniewająco zainscenizowane senne wizje bohatera. Reżyser mistrzowsko opisał w swoim filmie ów wojenny powiew dżumy, jak mówił, z nieznaną w kinie radzieckim siłą wyrazu. Ten walor dostrzegł Jean-Paul Sartre, który gorąco bronił filmu przed jego prawowiernymi lewicowymi krytykami, pisząc, iż utwór Tarkowskiego mówi o tym, że wojna zabija wszystkich, którzy ją uprawiają, niezależnie od tego, czy zdołają ją przeżyć. Oficjalne czynniki ZSRR potraktowały dzieło Tarkowskiego z nieufną rezerwą, co było zaledwie wstępem do bezustannej walki o twórczą niezależność, jakie będzie staczał do końca swego życia wybitny reżyser.

IWAN GROŹNY

Reżyser: Sergiej M. Eisenstein

Część pierwsza i druga - wydanie dwupłytowe
Najważniejszy film geniusza kina Sergiusza Eisensteina od czasów „Pancernika Potiomkina”. Zuchwale stylizowane widowisko historyczne o pierwszym carze Rosji, po części zainspirowane widowiskami operowymi Richarda Wagnera, z muzyką Sergiusza Prokofiewa. Film, którego pierwszą część Józef Stalin oklaskiwał, a drugą ostro zaatakował, części trzeciej zaś nie pozwolił zrealizować. Później było już to niemożliwe – Eisenstein wykończony nagonką i złamany zakazem pracy zmarł na zawał serca. Nie bez powodu dyktator obawiał się filmu. Pierwsza jego część wydaje się pozbawioną większych wątpliwości pochwałą silnej władzy, część druga – „Spisek bojarów”(premiera miała miejsce dopiero w 1958 roku, w dwanaście lat po ukończeniu zdjęć) to posępne, szekspirowskie z ducha studium wyrzutów sumienia, wszechobecnej podejrzliwości i degeneracji brutalnej władzy. Przez wielu „Iwan Groźny” uznawany za jeden z najlepszych filmów o bezwzględnych mechanizmach rządzenia, bezkompromisowe studium mrocznej strony rosyjskiej duszy, a zarazem dzieło mistrzowsko oddające mechanizm i klimat stalinowskiego terroru.

IWAN WASILIEWICZ ZMIENIA ZAWÓD / IWAN WASILIEWICZ MENJAET PROFESSIJU

Reżyser: Leonid Gaidaj

Ostatnia komedia z udziałem uwielbianego w ZSRR filmowego bohatera, Szurika (Aleksander Demianienko) i kolejny wielki sukces frekwencyjny na koncie reżysera Leonida Gajdaja (1923–93). Tym razem twórca sięgnął po zapomnianą komedię Michaiła Bułhakowa (1891–1940) „Iwan Wasiljewicz” z 1935 roku. Zapomnianą nie bez powodu, bo, jak wiadomo, twórczość autora „Mistrza i Małgorzaty” była w Kraju Rad w wielkiej mierze tabu. „Mistrza i Małgorzatę” opublikowano oficjalnie dopiero w 1967 roku i to z potężnymi ingerencjami cenzury. Gajdaj ochoczo wykorzystał klasyczny motyw literacki i filmowy podróży w czasie, ale akcję uwspółcześnił, po części zrezygnował z podszytą ironią i melancholią bułhakowowskiej satyry na rzecz nieustannych nawiązań do slapsticku, a nawet musicalu i iście zawrotnego tempa opowiadania. Inżynier Timofiejew (czyli Szurik) skonstruował wehikuł czasu. W rezultacie w czasy Iwana Groźnego trafił antypatyczny administrator domu – Bunsza, mocno do cara fizycznie podobny (w obu rolach Jurij Jakowlew) oraz sympatyczny złodziejaszek Miłosławskij (Leonid Kurawliow). A car tymczasem usiłuje odnaleźć się w radzieckiej rzeczywistości... Po premierze filmu w 1973 roku krytyka radziecka dostrzegała w filmie przede wszystkim tylko szampańską zabawę, dzisiejsi komentatorzy zwracają także słusznie uwagę, że Gajdajowi udało się w sposób lekki, acz celnie złośliwy, skomentować i po części wykpić rosyjską tęsknotę za „dobrym carem”.

JEŹDZIEC IMIENIEM ŚMIERĆ / WSADNIK PO IMENI SMERT

Reżyser: Karen Shakhnazarov

Film na motywach autobiograficznej powieści Borisa Sawinkowa.
Rok 1904. Carska Rosja. W serii zamachów terrorystycznych giną głównie wysocy rangą wojskowi i urzędnicy państwowi. Za wszystkimi morderstwami stoi Organizacja Bojowa, której przewodniczy tajemniczy i fanatyczny Żorż. W skład tej nieuchwytnej i bezwzględnej grupy wchodzą ludzie o różnych statusach społecznych. Są to m.in. młody student Wania, robotnik Fiodor, który pragnie pomścić śmierć żony zabitej podczas demonstracji, a także Erna - do szaleństwa zakochana w Żorżu. Rewolucjoniści przygotowują się do zamachu na wielkiego księcia Sergiusza Aleksandrowicza...

KLASYKA KINA RADZIECKIEGO I BOX 21 DVD SERIA LIMITOWANA

Reżyser: Grigorij Aleksandrow, Siergiej Bondarczuk, Rezo Chkheidze, Grigorij Czuchraj, Sergei Gerasimov

Pakiet jedenastu ponadczasowych arcydzieł kina radzieckiego na 21 płytach. W skład kompletu wchodzą następujące filmy:

* Lecą żurawie
* Cichy Don
* 17 mgnień wiosny
* Tak tu cicho o zmierzchu
* Ballada o żołnierzu
* Los człowieka
* Oni walczyli za ojczyznę
* Świat się śmieje
* Moskwa nie wierzy łzom
* Ojciec żołnierza
* Iwan Groźny

KOLEKCJA KINA RADZIECKIEGO II BOX 20 DVD SERIA LIMITOWANA

Reżyser: Andriej Tarkowski, Akira Kurosawa, Leonid Gajdaj, A. Konczałowski-Michałokw, E. Riazanow, J. Ozierow

SERIA LIMITOWANA
BOX 12 FILMÓW 20 DVD
*Andriej Rublow 2 dvd
*Dersu Uzała 2 dvd
*Dworzec dla dwojga
*Dziecko wojny 2 dvd
*Wołga, Wołga
*Czterdziesty pierwszy
*Solaris 2 dvd
*Niezwykłe przygody Włochów w Rosji
*Syberiada 3 dvd
*Stalker 2 dvd
*Operacja "Y", czyli przypadki Szurika
*Stalingrad 2 dvd

LECĄ ŻURAWIE

Reżyser: Michaił Kałatoziszwili

Historia romantycznej, ale też tragicznej miłości Borysa i Weroniki. Młodzi bardzo się kochają, snują plany na przyszłość. Jednak ich szczęście zostaje brutalnie przerwane, gdy wybucha wojna. Borys jedzie na front. Weronika zostaje sama. Giną jej rodzice, od chłopaka nie ma żadnych wieści. Jest zrozpaczona, gdyż nie może od nikogo uzyskać pomocy. Ulega więc przyrodniemu bratu Borysa. Jednak małżeństwo z Markiem szybko okazuje się pomyłką, gdyż Weronika nie potrafi zapomnieć Borysa i uczuć, jakie ich łączyły.

NAGRODY: Złota Palma w Cannes w 1958 roku, Nagroda dla Tatiany Samojłowej – Cannes 1958, nominacja – najlepszy film na festiwalu BAFTA.

LOS CZŁOWIEKA

Reżyser: S. Bondarczuk

„Najbardziej radziecki z filmów radzieckich. To opowieść o Andrieju Sokołowie, człowieku wyjątkowo tragicznie doświadczonym przez wojnę, który wykazuje się niezwykłą wolą przetrwania i desperacką odwagą. Debiutujący jako reżyser Siergiej Bondarczuk został dzięki niemu uznany za wielce obiecującego twórcę nowego nurtu, podważającego dawne schematy. Ale doceniono także jego niewątpliwy kunszt aktorski w roli Sokołowa. Do historii kina przeszła będąca grą o życie scena picia wódki w niemieckim obozie. Los człowieka powstał na podstawie opowiadania Michaiła Szołochowa, które nie wprost, ale wyraziście poruszało temat sowieckich jeńców wojennych, którzy w czasach stalinowskich traktowani byli jako zdrajcy”.
Tomasz Jopkiewicz

MOSKWA NIE WIERZY ŁZOM

Reżyser: Vladimir Menshov

Oscar w kategorii najlepszego filmu obcojęzycznego

18 lat z życia trzech bohaterek, które z młodych, idealistycznych dziewczyny, mieszkanek hotelu robotniczego, stają się dojrzałymi kobietami ze sporym bagażem życiowych doświadczeń. Katia z konieczności rozpoczęła pracę w fabryce, po tym jak nie dostała się na studia. Antonina, marząca o spokojnym życiu, wychodzi za mąż za kolegę z pracy, skromnego i sympatycznego Nikołaja. Ludmiła ambitna i obdarzona dużą wyobraźnią chce urządzić się w życiu, zrobić karierę i choć jedynie sortuje chleby w piekarni dziewczyna, poluje na bogatego męża podając się za studentkę. Autorzy z serdeczną życzliwością, ale i nutką rozbawienia ukazują ich losy, codzienne radości i smutki, nadzieje i rozczarowania. Olbrzymim atutem filmu jest obraz Moskwy, zarówno lat 50. jak i 70., z jej modą, obyczajami, charakterystycznym rytmem życia i atmosferą. W oczach prowincjuszek Moskwa symbolizuje nowe, lepsze życie, możliwość społecznego awansu, szansę na korzystne małżeństwo. Ich losy potoczą się odmiennie, bo też każda z nich inaczej rozumie szczęście i życiowy sukces i każda innym sposobem będzie próbowała to osiągnąć. Jedno co pozostaje niezmienne, to tylko ich przyjaźń.

NIEZWYKŁE PRZYGODY WŁOCHÓW W ROSJI

Reżyser: Eldar Riazanow, Franco Prosperi

Zwariowana komedia wykorzystująca z wigorem wypróbowany motyw pogoni za skarbem, łącząca umiejętnie elementy slapsticku, satyry i filmu przygodowego. Jej reżyser, Eldar Riazanow, autor słynnej „Ironii losu” z Barbarą Brylską czy poruszającego „Dworca dla dwojga”, umiejętnie ominął większość pułapek związanych z koprodukcją, przebiegającą zresztą w atmosferze konfliktu. Ten wybitny komediowy twórca zdołał wykorzystać w pełni zarówno talenty rosyjskich wykonawców - jak fenomenalnie wówczas popularny Andriej Mironow - a także Włochów z Ninetto Davolim, jednym z ulubionych aktorów Piera Paolo Pasoliniego na czele. W opinii szefów dystrybucji amerykańskiego Paramountu ten film miał się stać wielkim międzynarodowym przebojem, gdyby zagrały w nim wielkie włoskie gwiazdy jak Marcello Mastroianni czy Sophia Loren, które zresztą początkowo miały u Riazanowa wystąpić. Tak się jednak nie stało i „Niezwykłe przygody Włochów w Rosji” podbiły tylko ekrany ZSRR oraz innych krajów ówczesnego socjalistycznego bloku. Akurat tego podboju nie należy żałować.

OJCIEC ŻOŁNIERZA / OTETS SOLDATA

Reżyser: Rezo Chcheidze

Smutny, bardzo nastrojowy obraz. Film poniekąd demaskujący wychwalane w propagandowych materiałach piękno walki za ojczyznę. „Ojciec żołnierza” to film należący już do nowego nurtu w kinie rosyjskim, prezentuje bowiem nie zbiorowość, lecz jednostkę, z jej wszystkimi uczuciami i rozterkami. Akcja toczy się w czasie II wojny światowej. Główny bohater to stary, zmęczony życiem mężczyzna. Jego syn jest gdzieś na froncie zachodnim. Niespodziewanie nadchodzi wiadomość o tym, że chłopak został ciężko ranny. Ojciec żołnierza wyrusza więc w najdalszą podróż swojego życia – do Berlina, żeby zobaczyć i pielęgnować w szpitalu ukochanego syna. Niestety, gdy wreszcie dociera na miejsce, syn kona w jego ramionach. Podróż starca do Berlina okazuje się alegorią ludzkiej wędrówki przez życie.

ONI WALCZYLI ZA OJCZYZNĘ / ONI SRAZHALIS ZA RODINU

Reżyser: Siergiej Bondarczuk

Rok 1942. Nad Donem zdziesiątkowany radziecki pułk stawia heroiczny opór przeważającym siłom niemieckim. Ta pełna rozmachu, niemal apokaliptyczna wizja batalistyczna połączyła się tu zaskakująco harmonijnie z lirycznymi scenami kameralnymi . Siergiej Bondarczuk kolejny raz sięgnął po prozę Michaiła Szołochowa i nawet wbrew swym skłonnościom do patosu odniósł sukces, a to głównie dzięki celnemu obsadzeniu ról żołnierzy. Obok samego Bondarczuka zagrali tu m.in. Wasilij Szukszyn, Wiaczesław Tichonow i Jurij Lapikow. „Oni walczyli za ojczyznę” to także prawdopodobnie pierwszy film, który tak szczegółowo rekonstruuje odwrót radzieckiej armii oraz z cała otwartością pokazuje strach żołnierzy podczas bitwy.
Tomasz Jopkiewicz

OPERACJA „NOWY ROK” / OPERATSJA „S NOWYM GODOM”

Reżyser: Aleksander Rogożkin

Świetna komedia, przesycona specyficznym rosyjskim humorem oraz charakterystycznym dla tego rejonu pijackim folklorem. W filmie nawet jedna sekunda oglądana na ekranie, nie jest na poważnie. Gag goni gag, jest to więc idealny film do oglądania na przyjęciu... najlepiej hojnie zakrapianym. Doskonale dobrani do odtwarzanych ról aktorzy to kolejny atut tej produkcji. Nowy Rok obchodzony jest w Rosji jako jedno z największych i najbardziej uroczystych świąt państwowych. Bohaterowie to grupa ludzie, wspólnie podążająca na imprezę w celu radosnego uczczenia nocy sylwestrowej. Taki też jest cały film, który charakteryzuje pełne pogody i optymizmu przesłanie, przedstawione z niczym nieskrępowanym humorem.

OPERACJA Y, CZYLI PRZYPADKI SZURIKA / OPERATSIJA Y I DRUGIJE PRIKLJUCZENIJA SZURIKA

Reżyser: Leonid Gaidai

Przezabawna komedia, która cieszy się wyjątkowym powodzeniem nie tylko w Rosji, ale również na zachodzie. Swój ogromny sukces produkcja zawdzięcza w znacznej mierze mistrzowskiej grze aktorskiej Aleksandra Demyanenko. Film składa się z trzech filmików, których bohaterem jest student Shurik. 1. "Naparnik" ("Partner"). W autobusie dochodzi do awantury między Shurikiem, a Fedyą, który nie chciał ustąpić miejsca ciężarnej kobiecie. Fedya zostaje ukarany i musi pracować na budowie, gdzie także Shurik sobie dorabia, oczywiście Fedya chce się zemścić... 2. "Navazhdenie" ("Dziwne wrażenie"). Nadchodzi czas egzaminu końcowego. Shurik jest zajęty poszukiwaniem materiałów do nauki. Nagle widzi potrzebne materiały w obcych rękach, i zaczyna chodzić za tą osobą po mieście i czyta jej przez ramię. Nie zwraca uwagi kim jest ta osoba i dokąd się udaje... 3. "Operatsiya Y" ("Operacja Y"). Dyrektor depozytu chce dokonać malwersacji i wynajmuje trzech rabusiów, aby dokonali napadu. Wszystko ma wyglądać na wielki napad, trzeba obezwładnić starszą strażniczkę i rozwalić to i owo. Problem w tym, że strażniczka w dniu, w którym ma nastąpić rabunek, prosi studenta Shurika, który wynajmuje u niej pokój, aby za nią popilnował depozytu...

OSOBLIWOŚCI NARODOWEGO POLOWANIA / OSOBENNOSTI NATSIONALNOJ OKHOTY

Reżyser: Aleksander Rogożkin

Fin piszący pracę o rosyjskich tradycjach i obrzędach myśliwskich, przybywa do Rosji, żeby zebrać potrzebne materiały. Oczywiście chętnie korzysta z zaproszenia do wzięcia udziału w polowaniu. Wśród jego towarzyszy na łowach znajduje się generał, policyjny detektyw, lokalny leśniczy będący ortodoksyjnym wyznawcą buddyzmu zen i kilku mieszczuchów z Petersburga. Ambitne plany polowania wkrótce zostają mocno zweryfikowane pod wpływem olbrzymich ilości wódki oraz lokalnych dziewcząt, dając rezultaty znacznie odbiegające od zamierzeń.
Nagrody: nominacja do Kryształowego Globu na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Karlovych Varach, Nagroda Grand Prix na Otwartym Festiwalu Filmów Rosyjskich w Soczi, Nagroda Nika za Najlepszy Film, Najlepszą Reżyserię oraz dla Alekseja Buldakova w kategorii Najlepszy Aktor, a także nominacja dla Aleksandra Rogożkina za scenariusz.

SIEDEMNAŚCIE MGNIEŃ WIOSNY

Reżyser: Tatiana Lioznowa

WYDANIE 6 DVD + książeczka z kawałami o Stirlitzu

"Otoczony kultem w Rosji serial szpiegowski i radziecka odpowiedź na sukces Jamesa Bonda. Film przyniósł wielką popularność Wiaczesławowi Tichonowowi, odtwórcy roli Stirlitza, zabójczo przystojnego agenta o nieprzeniknionej twarzy. Stirlitz – funkcjonariusz SS, a w rzeczywistości pułkownik Isajew, usiłuje sabotować rozmowy hitlerowskich bonzów z szefem wywiadu amerykańskiego na temat zawarcia separatystycznego pokoju z aliantami z pominięciem Rosjan i Hitlera. Nowością było ukazanie Niemców nie tylko jako zbrodniarzy, ale i politycznych graczy. Film pomógł poprawić wizerunek KGB, a skłonność Stirlitza do ustawicznych przemyśleń i zadumy stała się pożywką dla setek powstających do dziś dowcipów."
Tomasz Jopkiewicz

Premiera DVD - 28.04.2008

SOLARIS

Reżyser: Andriej Tarkowski

WYDANIE DWUPŁYTOWE
Druga po, także radzieckiej, telewizyjnej z 1970 roku próba adaptacji słynnej powieści polskiego pisarza Stanisława Lema opublikowanej 1961 roku o dramatycznych perypetiach kosmonauty – psychologa Kelvina (Donatas Banionis) na stacji kosmicznej krążącej wokół tytułowej planety i jego zmaganiach z zagadkowymi poczynaniami myślącego oceanu. „Chcę wzbudzić w widzu uczucie zachwytu dla urody Ziemi. By powróciwszy z otchłani fantastycznej planety na Ziemię – mógł on odetchnąć swobodnie, zwyczajnie i żeby poczuł dobrodziejstwo takiego oddechu. Żeby poznał ozdrowieńczą gorycz tęsknoty” – deklarował reżyser Andrzej Tarkowski, opromieniony już sławą „Dziecka wojny” i „Andrieja Rublowa”. Te zapowiedzi artysta ku wyraźnej niechęci autora literackiego oryginału spełnił. Z opowieści o granicach poznania uczynił przede wszystkim rozprawę o konieczności pokuty i odkupienia, z wyraźnym acz zakamuflowanym przesłaniem religijnym W ten sposób powstał najbardziej dyskutowany utwór mistrza, który do dziś wzbudza zażarte spory. Zdobył wprawdzie Grand Prix na festiwalu w Cannes w 1972 roku, ale krytyka tym razem nie zawsze była łaskawa. Dostrzegano w tym filmie niezbyt twórczą powtórkę z rosyjskiej literackiej klasyki ze szczególnym uwzględnieniem twórczości Fiodora Dostojewskiego. Jednak „Solaris” stanowi niezwykle ważne ogniwo w twórczości autora „Zwierciadła” oraz cenne świadectwo czasów, kiedy to niezwykle śmiało łamano konwencje gatunkowe filmowej fantastyki. W 2002 roku kolejną próbę ekranizacji powieści z Georgem Clooneym w roli głównej podjął Steven Soderbergh.

STALINGRAD

Reżyser: Jurij Ozierow

Bitwa stalingradzka (lipiec 1942–luty 1943) według wielu historyków przesądziła o klęsce hitlerowskich Niemiec w II wojnie światowej. Była niezwykle zażarta i krwawa. Poświęcono jej kilka propagandowych filmów w latach stalinowskich. Natomiast pod wieloma względami intrygujący wojenny fresk „Stalingrad”, powstały w 1989 roku, utrzymany był w paradokumentalnym stylu modnym w latach 60. i 70. i nakręcony został przy znaczącym udziale amerykańskiego studia Warner. Za kamerą stanął po raz kolejny spec od wielkiej batalistyki, wieloletni pupil Leonida Breżniewa, reżyser Jurij Ozierow (1921 -2001), który wcześniej podpisał tak spektakularne widowiska jak: „Wyzwolenie” („Oswobożdienije”, 1969-70, najdroższy radziecki film w historii) czy „Żołnierze wolności” („Sołdaty swobody”, 1975-7). Tym razem jednak, zgodnie z duchem czasu, odszedł on od prób rehabilitacji Stalina jako genialnego wodza. Przeciwnie – ukazano tu nawet bezwzględność dyktatora, a także niechlubną rolę NKWD, choć nie uniknięto też koturnowości i patosu. Kult Stalina zastąpiono wyidealizowanymi postaciami generałów Wasilija Czujkowa, a zwłaszcza Gieorgija Żukowa, którzy rzeczywiście odegrali kluczową rolę w stalingradzkiej bitwie. Bardziej niż jako ciągle sprawny pirotechniczny popis „Stalingrad” zaciekawia dziś jako pouczający przykład technik propagandowej manipulacji, które są tu przez samych twórców filmu podważane i zastosowane w sposób ze sobą sprzeczny i niekonsekwentny.

STALKER 2 DVD

Reżyser: ANDRIEJ TARKOWSKI

Olśniewająca plastycznie, prowokująca intelektualnie i wyjątkowo zdyscyplinowana w sposobie opowiadania kolejna filmowa przypowieść Andrieja Tarkowskiego. Tym razem zarys fabuły wziął twórca „Andrieja Rublowa” z jednego z najlepszych utworów autorstwa klasyków rodzimej fantastyki literackiej Andrieja i Borysa Strugackich – „Piknik na skraju drogi”. Była to opowieść o zagadkowej wizycie na Ziemi – a raczej jej skutkach – przybyszy z odległego zakątka Kosmosu. U Tarkowskiego przewodnik czyli Stalker (Aleksandr Kajdanowski) prowadzi Pisarza (Anatolij Sołonicyn) i Profesora (Nikołaj Grińko) przez apokaliptyczny krajobraz obszaru zwanego Strefą do zagadkowej Komnaty, gdzie można ponoć spełnić najbardziej skryte ludzkie marzenia. „Ludziom nie zostało już nic. Po co niszczyć wiarę?”. To zdanie padające z ekranu jest trafnym podsumowaniem filmu. Jak słusznie zauważył francuski krytyk Michel Ciment: „Tarkowski mówi nam o swoim kraju i swojej epoce”. Ale „Stalker” to przecież nie tylko aluzyjna krytyka totalitarnego systemu i symboliczny obraz duchowych spustoszeń, jakie się dzięki niemu dokonały. Tarkowski po raz kolejny usiłował uchwycić na ekranie to, co się z reguły filmowcom wymyka. Obecność tajemniczej boskiej siły. Tym filmem dołączył jeszcze raz do nielicznego grona tych ludzi kina – jak jego mistrzowie Robert Bresson i Ingmar Bergman – którym taki więcej niż zuchwały zamiar się powiódł.

SYBERIADA 3DVD

Reżyser: Andriej Michałkow-Konczałowski

Reżyser tego wielkiego widowiska z 1978 roku, Andriej Konczałowski nazwał swój film „sagą w tragikomicznym wydaniu” i twierdził, że za wszelką cenę pragnął uniknąć pouczania widzów. Ta bardzo długa i zuchwale zróżnicowana pod względem stylu opowieść o losach kilku pokoleń mieszkańców syberyjskiej wioski Jełań w burzliwym XX wieku, ich pragnieniach i namiętnościach została wyróżniona Nagrodą Specjalną Jury na festiwalu w Cannes, ale przez lata budziła gorące polemiki. Dla jednych była zwycięsko zręcznym kompromisem z wymaganiami cenzury, epiką wyrastającą z ducha twórczości Lwa Tołstoja. Dla innych ten utwór stał się jeszcze jednym dowodem na konformizm reżysera, który zbyt gładko przechodził do porządku dziennego nad ponurymi kartami historii. Konczałowski sam przyznał, że film, by ujrzał światło dzienne, musiał być utrzymany w tonacji „radosnego patosu”, a cenzura odrzuciła pierwszą wersję „Syberiady”. Ten optymizm jest jednak pozorny. Triumf cywilizacji przemysłowej w wydaniu radzieckim może tu przecież także oznaczać nieodwracalne zniszczenie sposobu życia utrwalonego przez stulecia. Nie ulegało wątpliwości, nawet dla ostrych krytyków Konczałowskiego, mistrzostwo realizacyjne reżysera, który osiągnął w wielu partiach filmu wielką emocjonalną intensywność. Podziw wzbudzała zwłaszcza finałowa scen wielkiego pożaru. Nie zawiedli także aktorzy z piękną Natalią Andriejczenko oraz brawurowym Nikitą Michałkowem (bratem Andrieja i także słynnym reżyserem) na czele.

ŚWIAT SIĘ ŚMIEJE

Reżyser: Grigorij Aleksandrow

Muzyka: Izaak Dunajewski

Film Aleksandrowa zapoczątkował modę na nowy w ZSRR gatunek filmowy - musical. Ta liryczna komedia, łącząca w sobie elementy folkloru, groteski i burleski, opowiada o zabawnym pastuchu fermy hodowlanej, który robi karierę jako dyrygent orkiestry jazzowej i o służącej, która staje się główną gwiazdą tej orkiestry. Początkowo słuchaczami Kostii są jedynie owce i krowy ale kiedy zostaje zaproszony przez córkę właścicieli pensjonatu do przygrywania gościom wydaje się, że kariera stoi przed nim otworem a jego samorodny talent został wreszcie dostrzeżony. Niestety na muzyczny zew pastucha odpowiada jego stado, które dokonuje prawdziwych spustoszeń. Kostia niezrażony tą przygodą wyrusza do miasta gdzie spotyka Anitę, prostą ale utalentowana dziewczynę. Ich wspólny występ okazuje się wielkim sukcesem. Świat się śmieje bił rekordy popularności wśród, nie tylko rodzimej, publiczności. Film pozbawiony wyraźnych akcentów dydaktycznych, bezpretensjonalny i prawdziwie zabawny wypełniał lukę w kinie radzieckim tamtych lat. O sukcesie zadecydowało kilka elementów, z których najważniejsze to umiejętne wykorzystanie wypróbowanych gagów, połączenie wątków komediowych z czysta liryką, efektowna, wręcz wystawna inscenizacja, błyskotliwe kreacje aktorskie a przede wszystkim muzyka debiutującego kompozytora Izaaka Dunajewskiego. Jego melodie znali i nucili wszyscy, jak imperium sowieckie długie i szerokie. (Filmoteka Narodowa)

TAK TU CICHO O ZMIERZCHU

Reżyser: Stanisław Rostocki

Na podstawie powieści Borisa Wasiliewa.
II wojna światowa. Na froncie rosyjskim trwają krwawe walki. Pięć kobiet, które wstąpiły do armii, razem ze swym dowódcą Fiodorem, przystępuje do pełnej niebezpieczeństw wojny. Ich oddział ma ważne zadanie – opóźnić działania wroga. Ich taktyka jest prosta - podążać krok w krok za wrogiem, obserwować jego ruchy, wyczuć intencje, wyprzedzić działania i zlikwidować. Mają różne sposoby, aby doprowadzić misję do końca – próbują odwrócić uwagę wroga, udając drwali, innym razem podstępem próbują przestraszyć wroga i skłonić do ucieczki. Czy taki mały oddział ma możliwość przetrwania?

WOŁGA, WOŁGA

Reżyser: Grigorij Aleksandrow

Muzyka: Izaak Dunajewski
Najsłynniejszy i może najbardziej udany radziecki film muzyczny z brawurową muzyką i piosenkami Izaaka Dunajewskiego oraz pełnym niewymuszonego wdzięku gwiazdorskim popisem Lubow Orłowej jako rozśpiewanej listonoszki, Duni. Opowiastka o płynących Wołgą do Moskwy dwóch konkurujących ze sobą amatorskich zespołach muzycznych mających wziąć udział w ogólnokrajowym festiwalu została wyreżyserowana wyjątkowo pewną ręką przez stałego współpracownika Sergiusza Eisensteina, Grigorija Aleksandrowa. Skorzystał on twórczo (i dyskretnie) z wzorców zachodnich, przeszczepiając je umiejętnie na radziecki grunt. Udało mu się połączyć ostrożne akcenty satyryczne, potoczyście opowiedzianą fabułę i brawurowo częstokroć zainscenizowane „numery muzyczne”. „Wołga, Wołga” należała do ulubionych filmów Stalina, który do poprzednich utworów Aleksandrowa miał poważne obiekcje. Nic dziwnego – ten film dobrze spełnił funkcję znieczulającej rozrywki w czasach terroru. Pomimo to pozostał w historii kina.

Polecamy

polecamy

polecamy